De ingrediënten: prei, aardappel, ui, geraspte kaas en blokjes ham.

 

Allereerst de aardappels in schijfjes snijden en een minuut of acht koken...

 

 

In de tussentijd de prei snijden en de ui snipperen...

 

 

Een minuutje of vijf in de kippenbouillon koken... De geuren komen je al tegemoet!

 

 

Prei met ui afgieten, de ovenschaal invetten en de hamblokjes bovenop de prei leggen...

 

 

Looking nice eh?

 

 

Als de aardappels klaar zijn, giet je ze af (eventueel beetje droogkoken) en leg je ze bovenop de hamblokjes...

 

 

2 eitjes klutsen...

 

 

Ei-mengsel over de aardappels gieten, geraspte kaas er overheen, paar vlokjes boter erop en in de oven. 180 graden, half uurtje, zoiets... Ik let nooit zo op de tijd, gewoon even in de gaten houden is veel beter!

 

 

Half uurtje later... Mikeboy's maag begint steeds meer te knorren...

 

 

Een flinke schep...

 

 

Een beetje atjar en een augurkje er bovenop, en je hebt een heerlijke zure/hartige combinatie. Helaas hebben we nog geen smaak-weblogs, maar neem van mij aan dat dit errug lekker is. En boven alles weer heel simpel om te maken.

 

Evenmin als Bob Dylan was Joe Strummer geen begenadigd zanger. Vooral in de punkdagen met The Clash spuugde hij zijn teksten in de microfoon. Wat je ook van die manier van performen vindt, hij leek elk woord te menen. Hij schreef vooral over minderheden, maar probeerde zijn fans ook het één en ander te leren over bijvoorbeeld de Spaanse burgeroorlog, de Sandinista's en de destructieve kanten van het kapitalisme. Echt een linkse jongen dus, die eigenlijk in zijn hele carriére maar één liefdesliedje heeft geschreven: "Keys to your heart" van zijn band The 101-ers. Dat was dan ook gelijk de eerste en de laatste keer...  

Pa voelt zich nog steeds zo gezond als een vis, des te verwarrender is het om echt te geloven dat hij ernstig ziek is. Je gaat je afvragen hoeveel mensen er rondlopen die ook iets onder de leden hebben zonder dat ze het zelf doorhebben. Het lichaam is een raar iets: soms geeft het seintjes als er iets mis is, en dan kun je op tijd actie ondernemen. Maar in het geval van kanker is het bijna het tegenovergestelde: je voelt het pas als het te laat is.

 

Mijn moeder had al langer klachten, dus toen zij hoorde dat ze kanker had was het een bevestiging van een vermoeden dat ze al lange tijd had. In het geval van mijn vader is het anders. Alle symptomen die een longkankerpatiënt heeft, ontbreken er bij hem: extreem hoesten (met bloed), moeheid en ademhalingsproblemen. De huisarts was ook verbaasd: normaal zien mensen er in zo'n stadium veel slechter uit.

 

De verkooppraatjes in de media over hoe je het risico op kanker kunt verkleinen zijn te gemakkelijk. Gezond leven moet je voor de eer doen, want de kans dat je ziek wordt of dood gaat is daar nauwelijks door te beïnvloeden. Ik was twintig jaar geleden stomverbaasd dat mijn pianolerares op haar 42e kanker bleek te hebben, terwijl ze altijd in de weer was met rijstwafels en zo. Ze leefde juist heel gezond, maar werd toch ziek en overleed niet lang daarna.  

 

Tegelijkertijd vraag ik me wel eens af wat er gebeurt als je kanker niét behandelt. Chemo remt het proces af, wordt er gezegd, maar er is niemand die daarvoor het bewijs kan leveren. Uit de ervaring met mijn moeder weet ik dat het ook onherstelbare schade op je lichaam aanricht. Niet zo gek als je nagaat dat een drupje chemo een brandgat in een tapijt kan veroorzaken.

 

Zoals ik al zei, bij mijn pa blijft het afwachten. Ik wou dat ik het kon wegnemen, ik zou er echt alles voor over hebben. Maar zo zit het leven niet in elkaar.

Op een morgen kwam ik op de zaak, en lag de hele vloer bezaaid met glas. Het was al snel duidelijk dat er ingebroken was. Op het eerste gezicht was er niets gestolen, totdat ik een eenzaam snoertje in het stopcontact zag bungelen. Onze radio was gejat!

De politie kwam op de zaak, en ik deed aangifte van de diefstal. Ik ben niet zo merkbewust, dus wist ik niet meer of het nu een Sony of een Philips was. Ik beloofde de agent om dat thuis even na te gaan, daar zou nog wel ergens het bonnetje liggen.

Ondertussen kreeg ik een brief over de post van slachtofferhulp. Als ik psychische klachten had ondervonden van deze diefstal, kon ik daar hulp voor krijgen!

Maanden later werd ik door de politie gebeld met de mededeling dat onze radio weer gevonden was. De daders waren opgepakt en ik kreeg een uitnodiging om de rechtszaak bij te wonen. Vol trots sloot ik de radio weer in mijn armen op het politiebureau, en zag dat het apparaat ongeschonden en wel was. En ik kreeg er nog een bonus van de dieven bij: een extra snoer! Hoera, gerechtigheid!

Damn, ik zag gister op TV dat 1 miljoen mensen in Nederland anti-depressiva gebruiken... Dat is niet mals! Vooral als je nagaat dat dergelijke medicijnen in de regel meer bijwerkingen geven dan dat ze echt werken. Wie zit er op een pil te wachten waarvan je nog meer depri wordt dan je al bent?

Veel mensen vinden de files die door de sneeuw veroorzaakt worden heel erg vervelend, en het weer is de laatste tijd dan ook errug stout. Moeder natuur verdient een schop onder haar kont, maar helaas voor ons allemaal kunnen we geen ene reet doen aan de huidige weersituatie. We moeten ons gewoon aanpassen aan het weer, of we willen of niet. Het buitenland lacht ons vierkant uit dat we zo zitten te mekkeren. Terwijl het juist een basisgegeven is in de natuur dat je je aanpast aan je omgeving. Ook als die niet geheel voldoet aan je eigen wensen...

Patatje oorlog
Mikeboy had gister voor het eerst sinds 1829 weer zin in een patatje oorlog, en moest maar liefst 2 euro 40 daarvoor neertellen. De patatboer ligt naar verluid nog steeds bont en blauw onder de frituur, en Dirk S. wou me ook al geen geld lenen!

...

 

Gister werd er weer eens een ongelofelijk doemscenario op de radio verkondigd: ga niet de weg op! Het is spekglad! Angst, angst, angst, paniek, paniek, paniek! Er was een Canadees in de studio die zoiets had van: "Dit is niks vergeleken met wat ik gewend ben in mijn land!" Maar goed, heel Nederland in rep en roer om het 'gevaarlijke' weer. Nu wil ik het niet helemaal bagatelliseren, want er zijn een aantal ongelukken gebeurd en dat is natuurlijk wel heel vervelend. Maar ik ben door de angstzaaierij ten tijde van de kredietcrisis en de Mexicaanse griep wel een beetje sceptisch geworden. Eerst zien, dan geloven. Ik had nog een rit van 55 kilometer voor de boeg, dus ik maakte me klaar voor het zogenaamde 'winterglibberen'...

Eerlijk gezegd viel het me 100 procent mee. Natuurlijk, op sommige plekken zag je dat het wegdek een beetje glinsterde, maar als je je snelheid aanpast en een beetje uitkijkt is het best te doen. Toen ik veilig en zonder problemen op mijn eindbestemming was aangekomen, belde de vrouw van mijn baas. Zij had zich, gesterkt door de steeds somberder berichten op de radio, toch wel een beetje zorgen gemaakt. Vooral toen ze zag dat mensen op straat bij bosjes onderuit gingen. Misschien raak je er ook wel een beetje aan gewend. Maar het is stukken minder gevaarlijk op de weg dan anderhalf maand geleden met die hevige sneeuwval. Ik wilde toen met mijn auto afslaan, en draaide het stuur naar links, maar reed gewoon rechtdoor! Dus toen maar een afslag later gepakt... ;-)

Af en toe vind ik het wel geinig om oude logjes van mezelf te lezen. Vaak weet ik nog wat mijn gedachte bij zo'n stukje was toen ik het schreef. Bij dit logje kreeg ik een soort van toekomstvisie: ik zou mijn ouders niet in een bejaardentehuis stoppen, dan maar liever met zijn allen in een kangoeroewoning. Ik heb het toen niet vermeld, maar zo'n beeld gaf me eigenlijk wel een fijn gevoel. Een oogje in het zeil houden terwijl ieder toch zijn eigen leven kan leiden. Mocht ik zelf ooit bejaard worden, dan lijkt mij dit een leuker alternatief dan de wekelijkse bingo in het bejaardentehuis. Met alle respect voor de mensen die het daar wel leuk vinden, mij heeft het nooit iets geleken.  

Maar goed, tijden veranderen, en bepaalde dingen die je in je hoofd hebt lijken nu heel anders te lopen. Als ik oude logjes lees, realiseer ik me pas echt: dat was in een ander leven. Alles was anders. En dat in drie jaar tijd...

 

Een beetje afleiding kan ik best gebruiken, de hele dag op de bank zitten treuren heeft niet zoveel zin. Beter kan ik me voornemen om zoveel mogelijk mooie dingen nog mee te pakken, zodat ik uiteindelijk sterker kan zijn wanneer het nodig is. Voorlopig gaat het met mijn vader, gezien de omstandigheden, goed, en kon ik daarom gisteravond met een redelijk gerust hart naar Eurosonic gaan.

Meestal lopen we de kaartjes voor dit festival mis, omdat het altijd heel erg snel uitverkocht is. Dit keer waren we er snel bij. Opvallend is het natuurlijk wel om te weten dat er heel veel mensen zijn die geïnterresseerd zijn in tamelijk onbekende bands, die op dit festival hopen door te breken of opgemerkt te worden door het publiek of labelmanagers.

Eerst zagen we een Belgisch trio met de naam The Golden Glows. Ze speelden gospel en bluesnummers uit begin vorige eeuw. Verstilde muziek, maar met heel veel bezieling gebracht. Een goed begin van de avond in elk geval!

Noorwegen is dit jaar goed vertegenwoordigd op het festival, leuk dat we daarom twee Noorse bands hebben gezien. De eerste was Donkeyboy (zie foto), die muziek maakt die sterk in de jaren '80 geworteld is. Het lijkt een beetje op A-ha, maar af en toe hoorde je ook wat klanken die aan Keane deden denken. Een band die een eigen mix had, en vooral de hoge stem van de zanger dreef mooi op de warme en swingende muziek. De andere Noorse band die we zagen, Major Parkinson, was van een heel ander kaliber. Nog steeds vind ik het heel moeilijk om deze muziek te omschrijven. Een foefje indie, klassiek en gothic zou je kunnen zeggen. Veel sfeerwisselingen binnen één nummer, en een knotsgekke zanger die zich als een maniak uitleefde. De Engelse Beth Jeans Houghton had haar eigen definitie van folk, maar liet ook calypso- en popelementen horen.

De meest toegankelijke band die we gezien hebben was het Zwitserse Pegasus. Niet alleen de uitstraling van de bandleden was top, ook de muziek klonk erg strak... Voor jullie een voorproefje:

 

Vergeet het nooit: in wat voor ellende je ook zit, je hebt altijd baat bij muziek (vrij naar Daniel Lohues)...

 

Pegasus met Listen To The Music

Het ongeloof is bij veel mensen groot. Iedereen die mijn vader kent verbaast zich over het feit dat hij, na altijd gezond geleefd te hebben, toch ziek is geworden. Helaas biedt goed eten, regelmatig bewegen, niet roken en nauwelijks drinken geen garantie om geen kanker te krijgen. Als je eenmaal 'gezegend' bent met het kankergen, kun je hoog of laag springen, maar eens zal de ziekte toch toeslaan. Niet dat je daar teveel bij stil moet staan. Pa voelt zich nog steeds prima, en dat is vanaf nu de richtlijn. Er lopen nog wat onderzoeken, maar die zullen niet veel verrassingen brengen. De knop op 'overleven' en kijken hoever we komen...