home | fotoalbum | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl


Mijn jaaroverzicht 2011
Mikeboy vertelt | 30 December 2011 | 13:50:11
Ondanks dat ik in 2011 mijn grootste reis ooit maakte en eigen baas werd, was het verder een vrij ingetogen jaar in vergelijking met 2010. Nou is het ook bijna onmogelijk om dat jaar vol rampspoed te overtreffen, om eerlijk te zijn.
In 2011 moest ik een aantal beslissingen maken, die ik normaal met mijn ouders zou overleggen. Af en toe viel hun afwezigheid mij zeer moeilijk, maar ondanks dat kon ik mijn peilers toch redelijk op de toekomst richten.
 
Januari
Twee weken lang op een vakantie/excursie naar Kenia om veel foto's te schieten, de lopende projecten te bezoeken en te genieten van zee, zon en strand. Kenia voelt zo anders aan, dat je eigenlijk het gevoel hebt op een andere planeet te zijn. Mensen zijn er arm, maar ook niet zo afhankelijk van geld als wij. Ze staan dichter bij de natuur en leven meer bij de dag. Een bijzondere ervaring om dat te mogen meemaken.
Toen ik thuis kwam, bleek dat ik er een nichtje bij had. Mijn neefje en zijn vrouw in Canada hadden een dochtertje gekregen! Het zou niet lang duren of ik zou haar in het echt zien!
Ik had een sollicitatiegesprek op een woongemeenschap voor verstandelijk gehandicapten. Daar maakte ik kans op een soort van BBL-werkplek, maar men vond mij daar niet de juiste persoon voor.

foto: met (bijna) de hele club op de foto in Tsavo Park, Kenia
 
Photobucket
 
Februari
Na de afwijzing als groepsbegeleider voor verstandelijk gehandicapten viel ik een beetje in een gat. Na dik een half jaar werkloosheid was het mij niet gelukt om iets nieuws te vinden. In mijn eigen vakgebied, het grafische vak, ging het steeds slechter en de ene na de andere drukkerij viel om.
Met mijn kersverse kameraad B. die ik sinds de reis naar Kenia ken, ging ik naar het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam (foto onder). Interessant om te zien wat er allemaal op aarde heeft geleefd, voordat wij mensen kwamen kijken.
Onze medelogger Drizzeling pleegde zelfmoord, een grote schok. Ondanks dat je wist dat hij het zwaar had, kon je het haast niet geloven dat hij zover heen was dat hij geen uitkomst meer zag.  
 
Photobucket
 
Maart
Tijdens een groepsbijeenkomst van het UWV maakte ik een dusdanig uitgebluste indruk, dat mijn kersverse en pittige werkcoach mij zelfs bemoedigend toesprak: "Het komt allemaal wel goed." Zij stimuleerde mij om een ondernemingsplan te schrijven, aangezien ik had geoppperd om part-time voor mezelf te willen beginnen. Na het lezen van het boek "Eindelijk eigen baas" van Gunnar Michielssen was ik definitief over de streep getrokken. Wat had ik te verliezen? Het ondernemingsplan leek zichzelf te schrijven. Ooit had mijn vader gezegd, mocht ik voor mezelf willen beginnen, ik zijn oude kameraad JN moest bellen. Hij werkte al jarenlang voor eigen rekening als vormgever. Ik besloot hem te bellen en kreeg een aantal tips. Het zou de laatste keer zijn dat ik hem sprak, hij was ernstig ziek en overleed op 61-jarige leeftijd.
Na het schrijven van mijn ondernemingsplan, moest ik een ondernemerstest doen bij het UWV. Uiteindelijk kreeg ik het groene licht om met ondersteuning van de WW voor mezelf te beginnen.
Eindelijk kon ik mijn Canadese nichtje voor het eerst zien, mijn neefje en vrouw waren voor het eerst in lange tijd weer in Nederland. Volgende keer kom ik naar Canada!

Photobucket
 
April
Ik schreef me in bij de Kamer van Koophandel en begon gelijk aan mijn eerste order. Achteraf gezien was deze eerste maand het moeilijkst: ik had een gevoel van, waar ben ik aan begonnen toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met alle haken en ogen van het ondernemersschap. Tel erbij op dat het gemis van mijn ouders iedere keer als er een verandering in mijn leven is weer de kop opsteekt. Af en toe de knop om en doorzetten! Een goede vriendin, die ook zzp-er is (tekstschrijfster) zou het hele jaar een stimulans zijn.
Mooi dagje met vrienden in Den Haag, waar we een ex-buurman ontmoetten. Prachtig weer en een gedeelte van de stad gezien waar zich voornamelijk buitenlandse winkeltjes bevonden. Ik kocht een hele lading Poolse thee!

Het lieve poesje van onze vriend uit Den Haag:
 
Photobucket
 
Mei
Ik wilde mij aansluiten bij een ontbijtclub hier in de stad, waar een groep ondernemers elkaar ontmoeten en zaken doen. Helaas werd ik niet toegelaten, omdat er sprake zou zijn van 'overlappende werkzaamheden' met iemand anders. Ik ben er nooit achter gekomen met wie dat zou zijn. Vanaf dit moment besloot ik dan ook om volledig autonoom te worden, en me niet aan te sluiten bij één van de vele ondernemersclubs die er in omloop zijn. Wel bezocht ik af en toe een Open Coffee bijeenkomst (foto onder).
Om een beetje bij de tijd te zijn, besloot ik om mij ook te verdiepen in de wereld van de websites, maar aanvankelijk kon mij dit weinig bekoren en legde ik de studie weer naast me neer.
Eind van de maand werd mijn tweede nichtje geboren, dit keer van mijn stiefzus. Een lief meisje dat veel rustiger is dan haar anderhalf jaar oudere broertje.
 
Photobucket
 
Juni
Mijn kameraad die ik al sinds de kleutersschool ken kreeg een zwaar ongeluk waarbij hij zijn nek brak. Zijn auto was total-loss (foto onder) en hij overleefde de klap ternauwernood. Momenteel heeft hij nog steeds veel klachten ten gevolge van dit ongeluk. Ondanks dat zijn nek redelijk is hersteld, heeft hij nog veel last van beschadigde zenuwen.
Met de Kenia stichting organiseerden we een benefietconcert met een aantal blues en rock en roll artiesten. Een swingend feestje waar ik vele bekenden tegenkwam, en zelf ook even het podium op ging om een nummertje te zingen.
Vrienden gingen verhuizen en moesten in no-time over. Ik hielp met schuren en verven. Wat een prachtig weer hadden we toch. Achteraf de laatste mooie dagen vóór de zomer.
Ondertussen kreeg ik steeds meer klanten en begon ik meer zelfvertrouwen te krijgen in mijn werk.
Op mijn vaders 1-jarige sterfdag ging ik met mijn stiefmoeder op pad richting Achterhoek en Duitsland. Een omgeving die pa ook erg mooi had gevonden.
Parkpop was de traktatie van dit jaar. Genoten van The Deaf en La Pegatina. Prachtig weer en 275.000 mensen!
 
Photobucket
 
Juli
Beetje rare en stuurloze maand. Weinig te doen, achteraf had ik toen beter vakantie kunnen nemen.
 
Augustus
Onze Kenia stichting kreeg het verzoek om mee te werken aan een reggae festival, die in september werd gehouden. Wij zagen het als een mooie uitdaging en besloten om mee te doen.
Mijn kameraad werd opgenomen in het ziekenhuis om aan zijn nek geopereerd te worden. Tot ieders grote schrik vonden ze een vlek op de longen, wat later een redelijk ongevaarlijke kiste blijkt te zijn.
Het huis van mijn ouders werd na anderhalf jaar verkocht. Een hele opluchting!
Tijdens het flyeren op Noorderzon werden we tegengehouden door de organisatie. In verband met de rommel mocht er niets uitgedeeld worden. Later belandden we in een café waar ik op het podium belandde bij een Sengalese band en "Mien Toentje" in reggae stijl zong (foto onder).
Een aantal nieuwe klanten kwamen bij mij omdat ze teleurgesteld waren in hun vaak onbetrouwbare vormgevers. De een zijn dood is de ander zijn brood zeggen ze dan... Laat service nou net bij mij voorop staan!
 
Photobucket
 
September
Met mijn nieuwe familie bracht ik twee dagen door in een vakantiehuisje in een dorpje boven Steenwijk. Met negen man in een klein vakantiehuisje was een beetje krap, maar wel gezellig!
Met Travel Agent ging ik naar een optreden van de band Beirut in het Amsterdamse Paradiso. Heel bijzonder dat een Amerikaanse band Oost-Europese balkanmuziek speelt.
Ondanks de goede muzikale bezetting was het reggae festival kwa bezoekersaantal een teleurstelling. Besloten werd om het volgend jaar wat ruimer van te voren in te plannen.  
We haalden het huis van mijn ouders leeg en begonnen aan de grote opruiming. Zowel pa als ma bewaarden echt alles! Ik maakte heel wat ritjes naar de vuilstort, en waardevolle spullen gingen naar het Leger des Heils of werden verkocht.
Bij de Novo werd ik geïnterviewd over mijn vrijwilligersschap. Het werd een erg leuk artikel.  

Met stiefbroer, stiefzus en nichtje in Giethoorn.
 
Photobucket

Oktober
De startperiode van het UWV was voorbij en ik gaf aan volledig full-time verder te gaan zonder langer aanspraak te doen op de WW. Een nogal riskante beslissing, maar ik kon vooral niet wachten om volledig 'vrij' te zijn.
Ik vroeg een coach aan via de Kamer van Koophandel, omdat het me goed leek om een klankbord te hebben.
Veel problemen met mijn printer. Tot twee keer toe werd mij een vervanger gestuurd, maar die bleken beide hetzelfde probleem te hebben. Drie maal was in dit geval scheepsrecht.
Mijn stiefoma werd 103! Wat een leeftijd!
Ik kocht een iPad en een nieuwe TV, twee grote aanschaffen in een maand tijd.
 
November
De aandeelhouder die ons vorig jaar als personeel bij elkaar riep om over het aankomende ontslag van onze directeur te praten, overleed aan kanker. Hij was slechts twee maanden ziek. Een aardige man, die door velen gewaardeerd werd. Dat bleek wel aan de eindeloze stroom kaartjes die zijn vrouw na zijn overlijden kreeg (volgens een vriendin van mij, die postbode is).
Met twee vrienden naar de grootste muziekzaak van Europa in Ibbenbüren, altijd weer leuk om op al die gitaren en drumstellen te rammen.
De platen en CD-beurs in Utrecht was als vanouds; volgende keer ga ik weer op een zondag, lekker rustig!
 
December
Kwam onze oude pianostemmer nog tegen bij de kerstmarkt van de Novo. Hij bleek nu als begeleider te werken. Ma kon het altijd goed met hem vinden.
Mijn oom had af en toe last van een branderig gevoel op zijn borst na lichte inspanning. Na een check in het ziekenhuis bleek dat een kransslagader nog maar voor tien procent open stond. Hij werd met spoed geopereerd en kreeg een dubbele bypass. Momenteel is hij herstellende en lijkt het gelukkig goed te gaan.
Ik ging met één van de organisatoren van het reggae festival naar een optreden van De Heideroosjes. Jammer dat ze ermee stoppen, het is een spetterende band!
 
Allemaal een goed uiteinde en tot 2012!
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 69

Mag ik je kaartje?

Fun op de megabeurs
Mikeboy vertelt | 21 November 2011 | 11:11:07
Ik weet niet voor de hoeveelste keer ik op de Mega Platen en CD beurs was, maar toch al wel ergens tussen de vijftien en twintig keer...
 
Jaren geleden zong Anita van 2 Unlimited   'No, no, no, no, no, no'. Dit keer zei ze 'Yes' tegen alle mensen die een handtekening wilden.
 
Photobucket
 
Ooit moest Ernst Jansz de meisjes van zich afslaan, nu ging het er wat rustiger aan toe. Maar de man is (geheel terecht) nog steeds zeer populair bij jong en oud...
 
Photobucket
 
Ach, gut, kijk eens wie we daar hebben. Hij liet zijn 'little green bag' thuis, maar was ook van de partij: George Baker!
 
Photobucket
 
Genoeg te zien op zo'n muziekbeurs. Maar in de hal ernaast keek ik pas echt mijn ogen uit. Een prachtige jukebox van 7200 euro... Nostalgische look, maar vol met technologische snufjes. Deze machine heeft een touchscreen en speelt ook mp3tjes af.
 
Photobucket
 
Ter afsluiting nog eentje van Anita, toch wel een 'dotje' niet?
 
Photobucket
reacties 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 164


Schoon schip
Mikeboy vertelt | 12 Oktober 2011 | 20:10:26
Photobucket
 
Ik ben natuurlijk heel blij dat mijn ouderlijk huis na anderhalf jaar is verkocht. Het heeft lang genoeg te koop gestaan. De nieuwe eigenaren wonen er inmiddels al een week of drie. Het is vooral fijn dat ik het nu een beetje kan afsluiten. Hoewel, afgelopen vrijdag begon ik me te realiseren dat mijn zolder inmiddels wel heel erg begon uit te puilen van alle dingen die mijn ouders hadden bewaard. Wat zou er toch in dat mysterieuze kluisje zitten, waar alleen mijn ouders de cijfercombinatie van wisten...
 
Veel documentatiemateriaal over mijn vaders transporten naar Roemenië, het oude paspoort van mijn opa (geldig tot mijn geboortejaar 1975) en mijn moeders 'Groei en bloei' verzameling. Mijn oma had plakboeken vol krantenartikelen die mijn pa heeft geschreven. Heel leuk, maar tien boeken vol is wel heel veel. Ik kwam ook oude schriften van mezelf tegen en mijn eerste probeersels als vormgever en schrijver. Grappig om je eigen verhalen van dik vijfentwintig jaar geleden terug te lezen. Je begrijpt wel dat het knap moeilijk was om iets weg te gooien. Toch wist ik drie volle auto's aan spullen naar de stortplaats te brengen. De overjarige en vies plakkerige frituurpan gooide ik met veel plezier in de container. Ik kwam veel oude en kapotte Photobucketmultomappen tegen, mijn eigen gesneuvelde microfoonstander en dozen vol vergaderingsnotulen die twintig jaar later niet zoveel waarde meer hebben.
 
Maanden eerder was ik het grijze kluisje tegengekomen. Hij was behoorlijk zwaar, maar hoe ik ook aan het slotje draaide, ik kreeg hem niet open. Ik legde het eerst maar aan de kant, want het was zonde van de tijd om urenlang allerlei codes uit te proberen. Toen ik uiteindelijk alle troep had weggebracht, wilde ik toch een poging doen om het kluisje de baas te worden. Er was maar één manier: met grof geweld. Met een lange schroevedraaier prutste ik met heel veel moeite de bodem van het kluisje los. Eindelijk kon ik zien wat er in zat: twee ponskaartjes, een berg Oost-Europese flappen en ... een gipsmodel van mijn vaders gebit!
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 183


Zes maanden in ondernemersland
Mikeboy vertelt | 28 September 2011 | 13:12:00
Ik ben ondertussen alweer een half jaar verder met mijn bedrijf en kan met trots melden dat de zaak goed loopt. Reden genoeg om afscheid te nemen van het UWV, die mij de afgelopen periode financieel heeft ondersteund. Vanaf volgende week maandag ben ik geheel op eigen benen en ondanks dat het toch een beetje eng voelt, heb ik er heel veel zin in om er de komende periode flink tegenaan te gaan.
 
Hoe het begon...
In december had ik de blauwe slaapbank in één van mijn slaapkamers verwisseld voor mijn vaders bureau. Het begon echt op een kantoor te lijken. Voor de grap ging ik een logo ontwerpen. Toen het klaar was, klikte ik het snel weg. Ik zat om mezelf te gniffelen, wat een idioot idee. Ik ben toch 'gewoon' werknemer? Maandenlang wachtte ik op een gulle werkgever, maar succes bleef uit.
 
De druppel!
Na de zoveelste afwijzing, begon ik mezelf af te vragen of het niet verstandiger was om gelijk maar AOW aan te vragen. Helaas bleek ik daar 30 jaar te jong voor te zijn, dus trok ik de conclusie dat ik toch maar eens aan de bak moest. Na het lezen van het boek "Eindelijk eigen baas" was ik over de streep getrokken: laat ik het gewoon proberen. Maakt niks uit als het niet lukt.
 
Nieuwe uitdaging
Blijkbaar had ik alles toch beter in mijn hoofd zitten dan ik eerst dacht, want mijn ondernemingsplan had ik in no-time klaar. Na een test bij het UWV kreeg ik het groene licht en maakte ik een afspraak met de Kamer van Koophandel. Mijn bedrijf was geboren. Eén klant had ik al, tja, en als er één klant over de brug is...
 
Adviezen opvolgen of niet?
Kenmerk van het ondernemersschap is dat je niet al te meegaand moet zijn en niet naar alle zogenaamd goedbedoelde adviezen moet luisteren. Tegelijkertijd hoor je ook een hoop zinnige dingen, die je de juiste richting op kunnen sturen. Wel blijf ik van mening dat er niet één manier is om het te doen, je moet het zelf uitvinden want daar heb je uiteindelijk ook voor gekozen. Op al die sociale media kom je mensen tegen die werkelijk alles voorgekauwd willen hebben. Zo las ik een keer vol verbijstering de vraag van iemand op Linkedin: "Kan iemand mij een origineel idee geven voor het maken van mijn portfolio?" Doe het zelf, of doe het niet!
 
'Echte' ondernemers
Zelfstandigen Zonder Personeel worden vaak niet serieus genomen door 'echte' ondernemers, en in sommige gevallen kan ik ze daar ook wel gelijk in geven. ZZP-ers die voor veel te weinig geld gaan werken om maar bezig te blijven en die het dan ook nog hoog in hun bol hebben vallen op een gegeven moment vanzelf door de mand. Aan de andere kant heb je als ZZP-er veel meer risico dan een directeur die in dienst is van een BV, dus wie heeft er nu eigenlijk gemakkelijk praten? Iedereen die zijn nek uitsteekt verdient respect, en 700.000 zzp-ers is niet niks!
 
Samenwerken
Ondanks het feit dat je als zzp-er stuurman op je eigen schip bent, is het wel heel prettig om met collega ondernemers samen te werken. Zo kun je ervaringen uitwisselen en wellicht levert het ook nog een nieuw netwerk op. Wat weer kan resulteren in nieuwe orders. Je kunt elkaar stimuleren als het even tegenzit.
 
... zo, en nu weer aan het werk ;-)
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 117


Back to Lowlands
Mikeboy vertelt | 18 Augustus 2011 | 15:02:53
Ik ben slechts 3 keer op Lowlands geweest (2004, 2006 en 2008) en nog steeds krijg ik de kriebels rond deze tijd van het jaar... De tickets zijn tegenwoordig in een poep en scheet uitverkocht, en ik geloof niet dat het me ooit nog gaat lukken om er op tijd bij te zijn. Waarom zou je eigenlijk ook? Drie dagen kolereherrie, mensenmassa's, slecht slapen, weinig eten, de constante lucht van bier en gras en als je eindelijk naar huis wilt, zit je auto vast in de modder.
 
Wat is er dan zo leuk aan Lowlands?
De combinatie van muziek, film en theater zorgt voor veel afwisseling, en op het mooie Lowlands terrein waan je je in een andere wereld. Zelfs in één van de beroerdste periodes uit mijn leven (2008) lukte het me om totaal los te komen van mijn problemen. De sfeer is altijd goed, over het algemeen gebeuren er geen vervelende dingen en heb je na afloop zo'n high dat je er weer een paar weken tegenaan kan.

Wat zou ik dit jaar gaan zien?
Kwa bands The Wombats, Fleet Foxes, The Naked and Famous, Babylon Circus en Crystal Fighters. Kwa films "Fight Club" en "Eraserhead" en in het theater uiteraard Berthold Gunster.
Photobucket
K(r)amperen
Ik ben niet zo'n kampeertype, toch hoort het echt bij het Lowlands-gevoel. Mensen die voor geen goud in een tentje te krijgen zijn kunnen natuurlijk gewoon naar huis rijden of een hotel induiken. Een andere optie is een podpad huren (zie foto). Een podpad is een soort mobiele hotelkamer, geluidsdicht en voorzien van twee lekkere bedden. Nadeel: het kost 450 euro.
 
Sloapen!
Als je dan eenmaal in je tentje ligt en de buren naast je nog nachtenlange discussies voeren, wil het wel eens moeilijk zijn om in slaap te vallen. Ook als je bijna je tent uitdrijft van de regen, is het beste advies dat ik kan geven: haal je slaap in als de tijd er rijp voor is, namelijk als Lowlands is afgelopen.
 
Bier en gras
Typisch festival-luchtje, dat ik ook op Parkpop rook... Tijdens de eerste dag geeft die geur je een gevoel van thuiskomen, terwijl je er op de laatste dag haast van moet kokken. Het hoort er allemaal bij. Zelfs als je nauwelijks bier drinkt, zoals ik, kun je er niet aan ontkomen.
 
'Wil jij misschien even meekomen?'
Travel Agent moest eraan geloven, toen hij met zijn digitale videocamera een Japanse ska-band aan het filmen was. Ik werd ook bijna ingerekend, maar loog dat er geen rolletje in mijn spiegelreflex zat. De videocamera werd tijdelijk achter slot en grendel bewaard en het bandje werd in beslag genomen. Oeps...
 
Mini-Lowlands
Gelukkig hebben we vanaf vandaag ook een soort van mini-Lowlands: Noorderzon. Geen tentje en oordoppen nodig, en dan ook nog eens lekker dichtbij... De echte zien we wel ergens op internet verschijnen...
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 235


De illusie van gratis
Mikeboy vertelt | 11 Augustus 2011 | 11:36:17
Sinds wij mensen van 'homo sapiens' in 'homo consumentis' zijn veranderd, zijn we redelijk gewend geraakt aan het feit dat heel veel dingen gratis worden aangeboden. Zo kun je kosteloos films en muziek downloaden, en heb je toegang tot de eindeloze informatie op het internet. Behalve dat het natuurlijk helemaal niet gratis is (je betaalt nog altijd een bedrag per maand om te kunnen surfen) zorgt het ervoor dat we langzamerhand helemaal nergens meer voor willen betalen. De zakelijke markt heeft daar iets voor uitgevonden: we doen net alsof ons product gratis is, maar ondertussen kloppen we de consument het geld uit de zakken.
 
Een paar weken geleden werd ik gebeld door KPN, of ik er belang bij had om een maand lang gratis te sms-en. Ik, sceptisch als ik sowieso al ben, zei 'nee, sorry geen belang bij'. Maar de jongedame wist me toch op de één of andere manier om te praten en nu kan ik dus kosteloos een maand lang sms-en. Wauw! Daar word ik echt gelukkig van! Not. Want als je dit na een maand niet opzegt, gaat het abonnement gewoon door en betaal je je de kolere. Ze hopen natuurlijk dat mensen het sms-je van KPN niet goed lezen en na een maand vergeten om op te zeggen.
 
Toen ik in mei begonnen was met mijn bedrijf, leek het me goed om me in te schrijven op een site waar freelancers en opdrachtgevers aan elkaar gekoppeld worden. Lijkt heel aantrekkelijk, want de inschrijving is gratis. Maar als je wilt reageren op een klus, blijkt dat je als niet-betalende client geen rechten hebt en een paar dagen moet wachten. In de tussentijd is de opdracht al door een wel betalende concurrent van jou ingepikt. Hoezo gratis?
 
Deze week werd ik gebeld door iemand van "uwbedrijvenpagina.nl". Of mijn gratis vermelding op hun site omgezet kon worden naar een jaarcontract van 200 euro. Ik zat op dat moment achter mijn computer, dus ik ging op die site zoeken naar mijn bedrijf. Stond er niet eens op! "Ja meneer, omdat we nu met uw gegevens bezig zijn, zijn die tijdelijk van de site afgehaald." Toen ze ook nog begon dat ze mij een jaar geleden al gebeld hadden met deze aanbieding, wist ik dat het één leugenachtige bende is. Een jaar geleden liep ik nog niet eens met het idee om voor mezelf te beginnen.
 
Gratis is een illusie. Niets is gratis. Ik zal allerminst verbaasd opkijken dat we binnenkort belasting moeten betalen voor de zuurstof die we inademen. Het enigste wat mensen die iets gratis aanbieden in de zin hebben, is dat ze je uiteindelijk meer geld uit de zak willen kloppen dan als je ergens gewoon voor moet betalen. Wat dat betreft heb ik dan meer respect voor die gasten die me laatst een spookfactuur hebben gestuurd. Die komen er eerlijk voor uit dat ze mij 290 euro factureren voor een niet-geleverde dienst. Gratis my ass.
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 165


Terug in de toekomst
Mikeboy vertelt | 03 Augustus 2011 | 20:25:31
Mijn favoriete Queen-nummer heet '39 en werd niet gezongen door Freddie Mercury, maar door Brian May, die de song ook schreef. Los van de mooie melodie vind ik de tekst ook erg interessant. Het gaat over een man die een jaar lang door de ruimte reist, maar als hij eenmaal weer terug is op aarde zich realiseert dat er honderd jaar zijn verstreken. De dame die hij voor zijn vrouw aanziet, blijkt zijn dochter te zijn. Deze tekst werd gebaseerd op de relativiteitstheorie van Einstein, waarin wordt beweerd dat als je sneller dan het licht gaat, je door de tijd kunt reizen. Onlangs is gebleken dat dit in werkelijkheid niet mogelijk is. Toch is het af en toe leuk om stil te staan bij dingen die theoretisch logisch klinken, maar in de praktijk niet werken.
 
Een jaar of tien geleden dook er op internetforums een zekere John Titor op. Hij beweerde uit het jaar 2036 te zijn gekomen. Hij maakte de meest sceptische mensen aan het twijfelen door een zeer gedetailleerde beschrijving te geven van zijn tijdmachine. Hij deed allerlei voorspellingen, die achteraf niet zijn uitgekomen. Maar dat weerhield velen er niet van om hem toch te geloven. Hij verdween even snel van het toneel als hij gekomen was, terug naar de toekomst.
 
Volgens Einstein verloopt de tijd boven op een berg sneller dan onderaan. Dichtbij de kern van de aarde zou de tijd stilstaan. Dan zijn er nog verhalen over supernova's, ontplofte sterren die wormgaten vormen en je door de tijd kunnen transporteren. Of er ooit zo'n coole tijdmachine komt waarmee Marty McFly zijn avonturen beleefde, valt zwaar te betwijfelen. Als ik er met mijn nuchtere kop over nadenk, is tijd een vergankelijk iets, iets lineairs dat nooit meer terugkomt. Al vind ik dat zelf de meest saaie gedachte die je kunt hebben, om eerlijk te zijn...
 
Toch blijft dromen altijd leuk, en blijf ik genieten van die films waarin de tijdmachine centraal staat. Of van goeie muziek, want als ik het interview met de Queen gitarist niet had gelezen vanmorgen, was ik niet eens op het idee van dit logje gekomen...
 
reacties 11 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 249


Boeken zoeken
Mikeboy vertelt | 08 Juli 2011 | 09:14:08
Binnenkort hebben we hier een boekenwinkel minder. Voor mij is dat geen grote verrassing. Ik vind het maar een donker hol, met een beperkt aanbod en een onaardige eigenaresse. Het zou best kunnen dat meer mensen diezelfde mening delen, en dat lijkt mij dan ook de reden dat er geen klant binnenloopt. De eigenaresse zegt zelf dat het vooral komt doordat mensen veel kopen via internet (Marktplaats, Bol.com) en ook beklaagde ze zich erover dat tegenwoordig zelfs supermarkten boeken verkopen. Een mooie manier om de schuld op iets anders te schuiven. Maar goed, wie niet door heeft dat de wereld verandert en daar niet op in kan spelen, kan inderdaad beter de knuppel in het hoenderhok gooien.
 
Ik ben van mening dat er in mijn woonplaats juist heel veel kansen liggen voor een goede boekenzaak. Aan literatuur, thrillers en kookboeken is er geen gebrek. Maar als je (zoals ik) graag wat mag lezen over psychologie of maatschappelijke zaken dan kom je er hier bekaaid af. Af en toe maak ik een ritje naar de stad Groningen, waar meerdere fijne boekenwinkels naast elkaar kunnen bestaan en die een heel gevarieerde collectie hebben. Ik verkoop zelf regelmatig boeken via Marktplaats, die buiten de 'mainstream' vallen en waar mensen niet zo gemakkelijk aan kunnen komen als ze een bezoekje aan hun boekenzaak brengen. Dus: er is hier ruimte voor een winkel die tweedehands lectuur verkoopt, in diverse genres en voor lage prijzen. Gemiste kans voor mevrouw "Pruillip".
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 159


Uit volle borst
Mikeboy vertelt | 06 Juli 2011 | 16:46:17
Photobucket
 
Negen maanden geleden stapte ik in een nieuw avontuur: ik werd muziekbegeleider van mensen met een verstandelijke beperking. In eerste instantie was het vooral bedoeld om mezelf een beetje als werkloze bezig te houden. Maar naarmate de tijd vorderde ging ik het steeds leuker vinden, en nu vind ik het zelfs jammer dat we in verband met de vakanties een maand lang een time-out hebben in augustus. Toch is die pauze niet verkeerd: heb ik mooi even tijd om na te denken hoe we verder gaan, en waar we eventueel kunnen optreden.
 
Het mooie van muziek is dat het een universele taal is. Eén van mijn leerlingen is een vrouw met asperger, en eigenlijk praat ik helemaal niet zoveel met haar. Maar door samen muziek te maken, ontstaat er toch een vorm van communicatie. Bovendien geeft het haar het gevoel dat ze méédoet, want veel mensen met een beperking voelen zich toch gauw buitengesloten omdat ze zich niet kunnen uiten zoals ze zouden willen. Al tijdens mijn eerste avond kreeg ik te maken met agressie van iemand. Terwijl ik op mijn stoel zat te trillen, verzekerde een stagiaire me dat zoiets wel vaker gebeurt. Op den duur leer je er ook wel een beetje mee omgaan. Vaak heeft die boosheid te maken met een gevoel van onmacht. Daar moet je altijd rekening mee houden.
 
Los van de mensen die ik thuis les geef op keyboard en gitaar, leid ik ook een zanggroepje (zoals op de foto boven te zien is). Dit vind ik het leukst om te doen. Vooral omdat iedereen met volle borst meedoet. Nieuwe nummers gaan de eerste keer vaak boven mijn verwachting. Ookal klinkt het niet altijd even zuiver of gaat het af en toe wat met horten en stoten, iedereen gaat weer met een goed gevoel naar huis. Dat is voor mij het belangrijkste. Het is geen bezigheidstherapie; muziek maken zorgt ervoor dat je positieve emoties naar anderen kunt overstralen. Voordat ik al te zweverig ga klinken: muzieknootjes zijn kicks voor niks!
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 119


Parkpop
Fun | 04 Juli 2011 | 19:37:14
 
Het is nu alweer moeilijk voor te stellen, maar vorige week zondag was het erg warm en genoot ik van Parkpop. Ik zag eerst The Deaf, een bandje waar de gitarist van Di-Rect in speelt, de charismatische Spike van Zoest. Er werd gepogood bij het leven, iets waar ik me in eerste instantie dood aan ergerde. Vooral als ze tegen je aanbotsen terwijl je net een cool stukje opname aan het maken bent. Maar later dacht ik: hé, eigenlijk is dat erg tof en ben ik juist het publiek gaan filmen, in plaats van de band. Naast Spike zagen we ook nog een leuke bassiste/zangeres met de naam Miss Fuzz, een flink rammende drummer en een swingende organist. Erg tof bandje, de keiharde garagerock viel bij iedereen goed in de smaak!
Na een lekkere vruchtenbowl, een zoute haring en een ijsje was het tijd voor La Pegatina, een stelletje mafkezen uit Barcelona, die de boel helemaal op zijn kop zetten. Vrolijke feestmuziek met zowel ska- als punkinvloeden. De bandleden maakten grappige dansjes en dat werkte ook weer aanstekelijk bij het publiek. Uiteraard stond ik weer middenin de hossende menigte. Toen ik ook een poging deed om mee te doen met een soort van polonaise, viel ik bijna op mijn snufferd en toen ben ik maar van een afstandje gaan toekijken. Een paar mensen gingen crowdsurfen.
Het leuke van Tim Knol was, dat hij een nummer deed van de Groningse band de Ro-d-y-s (van vroegah). Daar werd ik als noordeling toch wel even blij van, daar helemaal in Den Haag. Maar goed, over muziek moet je niet teveel lullen, daarom heb ik een compilatiefilmpje gemaakt op Joe-Tjoep:
 
reacties 6 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 156


 

Home   weblog sinds: 2006-06-04

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.